امام هفتم

امام موسى بن جعفر ( كاظم ) فرزند امام ششم در سال صد و بيست و هشت هجرى متولدشد و سال صد و هشتاد و سه هجرى در زندان مسموما شهيد شد[1] .
آنحضرت پس از درگذشت پدر بزرگوار خود به امر خدا و معرفى گذشتگان خود به امامت رسيد .
امام هفتم از خلفاى عباسى با منصور و هادى و مهدى و هارون معاصر و در عهد بسيار تاريك و دشوار با تقيه سخت ميزيست تا اخيرا هارون در سفر حج به مدينه رفت وبامر وى امام را در حالى كه در مسجد پيغمبر مشغول نماز بود گرفته و به زنجيربسته زندانى كردند و از مدينه به بصره و از بصره به بغداد بردند و سالها از زندانى به زندانى منتقل مينمودند و بالاخره در بغداد در زندان سندى ابن شاهك با سم درگذشت[2]  و در مقابر قريش كه فعلا شهر كاظميه ميباشد مدفون گرديد .

[1] اصول كافى ج 1 ص 476 .
ارشاد مفيد ص 270 .
فصول المهمة ص 214-223 .
دلائل الامامة ص 146-148 .
تذكرة الخواص , ص 348-350 .
[2]  ارشاد مفيد ص 279-283 .
دلائل الامامة ص 148 و 154 .
فصول المهمة ص 222 .
مناقب ابن شهر آشوب ج 4 ص 323 و 327 .
تاريخ يعقوبى ج 3 ص 150 .

فهرست