1.عاشورا روز وصال حسين عليهالسلام با محبوب خويش بود؛ پس چرا سوگواري كنيم؟
1. بعضي ميگويند: روز عاشورا روز شادي و مسرت اهل بيت عليهم السلام است؛ زيرا روز كاميابي و ظفر و وصال امام حسين عليهالسلام و اصحاب آن حضرت به پروردگار متعال است، و تأسف و سوگواري ما ناشي از جهل به مقام شامخ آن حضرت و محبت و دلبستگي ما به دنياست. اين نظر تا چه اندازه صحيح است؟
السلام عليك يا اباعبدالله الحسين و علي الارواح التي حلت بفنائك
قال الرضا عليهالسلام: ان يوم الحسين، اقرح جفوننا، و اسبل دموعنا... اورثتنا الكرب و البلاء الي يوم الانقضاء فعلي مثل الحسين فليبك الباكون، فان البكاء عليه يحط الذنوب العظام1
عظمت عاشورا
روز عاشورا، روز اوج ظهور كرامت انساني، و بروز نهايت عظمت درجات معنوي است، و زبان و بيان ما از توصيف مجد، شرف، ايمان، عاليترين مكارم
اخلاق، صبر، استقامت، شجاعت، تسليم، توكل، عزت و مواضع جليلهاي كه در آن روز از حضرت سيد الشهداء عليهالسلام ظاهر شد، عاجز و ناتوان است.
لـو لا صوارمهم و وقــع نبالهم
لـم يسمـع الآذان صــوت مكبر
قد غير الطعـن منهم كل جارحة
سوي المكارم في أمن من الغير2
اشهد انه عليهالسلام بذل مهجة في الله حتي استنقذ عباده من الجهالة و حيرة الضلالة3
همان طور كه گفتهايد اين روز، روز افتخار و مباهات بر ملائكة مقربين است؛ روزي كه هيبت و عظمت آن از كوههاي جهان، كهكشانها و منظومهها سنگينتر است، عقول عقلا را مات و حيران نموده، و همة دنيا را برابر آن روحِ بزرگتر و پهناورتر از زمين و آسمان، خاضع نموده است؛ سزاوار است كه هر انسان آگاه وبلكه همگان به اين روز، افتخارنمايند، و برخود ببالند؛ اين با نگاه به عظمتموضعوموقفحضرت سيدالشهدا وآن ايستادگي بينظيردرآن ايستگاه و حفظ موقعيت در برابر عواملي كه هر يك ميتوانست بزرگترين تهمتنان جهان را به قبول شكست و تسليم وا دارد، سراسر افتخار و عظمت است.
روز مصيبتهاي جانكاه
در عين حال ما از سوي اهل بيت عليهم السلام وظيفه داريم كه اين طغيان بزرگ كفار و شقاوت بيمانند دشمنان خدا و مصائب جانكاه غير قابل تحملي را كه به سيد الشهدا عليهالسلام وارد كردند، محكوم كنيم و تنفر و بيزاري خود را از مرتكبين اين واقعه اعلام نماييم، و بيشترين برنامههاي سوگواري را در روز عاشورا و ديگر مناسبتها اظهار كنيم، و بر سر و سينه بزنيم، نوحه بخوانيم، «الله اكبر ماذا الحادث الجلل»4 بگوييم، و همان طور كه زينب كبري، عقيلة القريش فرمود:
ليت السماء اطبقت علي الارض و ليت الجبال تدك دكت، علي السهل5
را تكرار كنيم، و «كاش آن زمان سراق گردون نگون شدي» را بسراييم و هر چه ميتوانيم، تأسف خود را از آن مصيبات بزرگ كه بر اهل بيت عليهم السلام وارد شد اظهار كنيم و هر وقت، آب مينوشيم بر حسين عليهالسلام، سلام و صلوات بفرستيم؛ اين بر همه، هم سنت است و هم بزرگداشت. روز حسين عليهالسلام مكتب است، مدرسه است، مذهب است، انسانساز است، احياي دين است، محكوم كردن ظلم و ستم است و حمايت از حق و اسلام است.6
1. حضرت رضا عليهالسلام: به درستي كه روز حسين عليهالسلام چشمان ما را مجروح ساخت و اشكهاي ما را جاري كرد ... تا هميشه غم و اندوه را ارثية ما قرار داد. پس اشك ريختن گريه كنندگان بر مانند حسين عليهالسلام گناهان كبيره را از بين ميبرد.
2. اگر شمشير آتشبار و تيراندازي آنان نبود گوشها هرگز صداي تكبير را نميشنيدند؛ طعن نيزهها همه جوارح آنها را تغيير داد جز مكرمتهاي آنان كه از هر تغييري در امان بود.
3. شهادت ميدهم كه او، حسين عليهالسلام خون خويش را در راه خدا بذل كرد تا خواهان آن باشد كه بندگان خدا از جهالت و سرگرداني در گمراهي نجات يابند.
4. چيست اين پيشآمد بزرگ؟
5. اين كاش آسمان بر زمين ميچسبيد و اي كاش كوهها بر دشتها خرد ميشد.
6. پاسخ به سوالي پيرامون عاشورا، سوم ذي الحجه الحرام 1426 هـ ق.