نگارِ جان

نگارِ جان
در روزگار ما، آدميانِ خسته از زمانه در انديشه‌شان به دنبال كسي مي‌گردند تا بتوان به وسيله آن راه تكامل را طي كرد.
چراغ پر فروغ خاتم انبياء الهي ،صلي الله عليه و آله وسلم، كه خلقت افلاك طفيل وجود اوست بالاترين سرمايه سعادت هر انسان انديشمند است. مرور كردار آن دردانه‌ي پروردگار، جان را طراوت و روح را تعالي مي‌بخشد.
محمد، صلي الله عليه و آله و سلم، كه جان عالميان به فدايش آن قدر قامت تواضع مي‌افراشت كه در مقابل هر آزاده و بنده‌اي كه براي كاري مي‌آمدند برمي‌خاست، و او را بدرقه مي‌كرد و گاهي عباي مبارك خويش را براي ايشان پهن مي‌نمود.
(مناقب ابن شهر آشوب 1/190 ـ 192)
حضرت خاتم النيين، صلي الله عليه و آله و سلم، هرگز در مجلس نمي‌نشست و برنمي‌خواست مگر با ياد پروردگار، هنگام ورود به مجلس هر جا كه خالي بود مي‌نشست، چنان معاشرت مي‌نمود كه هر كس گمان مي‌برد گرامي‌ترين فرد نزد اوست.
(عيون اخبار الرضا، 1/ 316 ـ 319)
رسول گرامي اسلام، صلي الله عليه و آله و سلم، با همسرانش اين چنين بود كه هر چه آماده مي‌كردند تناول مي‌نمود و هديه را هر چند به نوشيدن جرعه‌اي از شير بود مي‌پذيرفت.
(مناقب ابن شهر آشوب، ج1، ص 190 ـ 192)
رسول خدا، صلي الله عليه و آله و سلم، معمولاً سكوت را برمي‌گزيد، سكوت او يا از روي حلم بود يا پرهيز از ضرر يا نگهداشتن ارزش ديگران و يا براي تفكر.
(مكارم الاخلاق،‌ ص 11 ـ 15)