پيام مرجع عاليقدر حضرت آيت الله العظمي صافي به مناسبت سالروز وفات حضرت ابوطالب عليه السلام
بسم الله الرحمن الرحيم
قال الله تعالي في كتابه الكريم: و ذكّرهم بايام الله (سوره ابراهيم/ آيه 5)
روزهاي عمر اكثر افراد بشر مربوط به خود و امري است فردي ولي رجال مصلح و خدمتگذاران به عالم انسانيت، مردان خدا و انبيا و اوليا، روزهايشان به همهي جامعه، به تاريخ و به خدا ارتباط دارد و به حساب همه موجب فخر و مباهات، عزّت و خير، صلاح و ترقي و حركتهاي بزرگ تاريخي است. هرچه اين روزها وجههي الهي، خيرخواهي براي جامعه و نجات مردم از جهالت، دعوت به رستگاري، حق و عدالت و جلوه هدايت داشته باشد پايدارتر و ماندگارتر است.
نكوداشت اين روزها، نكوداشت حق و نصرت ايمان است. در تاريخ اسلام اين ايام درخشان و تاريخي جلوهاي خاص دارد و تاريخ اسلام مزيّن به اين روزهاست.
از جمله مرداني كه در اسلام به واسطه نقش خاص، موقعيت و حفظ مواضع بسيار حسّاس و مسئوليتدار بايد خود او و نه روزش بلكه روزهايش و همهي ياد و خاطرههايش زنده باشد حضرت ابوطالب عليه السلام است كه در حمايت از پيغمبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم در حساسترين مواقع تاريخ اسلامي يعني سرآغاز ابلاغ وحي و شروع و ظهور آن نقش حفاظت و حراست او اساسي، سازنده، نجاتبخش و موجب استقرار اين دين مبين گرديد.
او به همه امت اسلام حق دارد و همه وامدار اويند و روزهاي چهل و دو سال حمايت و كمك و خدمت او به حضرت رسول اكرم صلي الله عليه وآله بيش از چهارده هزار روز است كه هر كدامشان تاريخ ساز و الهي است؛ هر يك از اين ايام به حساب پشتيباني آن مرد تاريخ از اسلام و دين توحيد و آن حركت بزرگ كه جامعهي انسانيت را به سوي ترقي و تكامل و خودشناسي و خداشناسي هدايت كرد روز خدا و روز اسلام است.
هيچ كس شمار روزهاي نصرتش از پيغمبر صلي الله عليه و آله و دعوت او و ياري حق به اين شمار نرسيد. ابوطالب عليه السلام به واسطه فداكاريهاي عجيب و مواجهه محكم با دشمنان دين خدا، آنان را از خاموش كردن نور الهي بازداشت.
همه روزها و همه كارهايش، سزاوار نكوداشت و الگوگيري است. چهارده هزار روز در نصرت و خدمت به رسول خدا صلي الله عليه وآله و سلم، همه از ايام الله است. چهارده هزار روز استقامت، چهارده هزار روز تحمل شدايد، محروميتها، تحريمها و انواع فشارها و توطئههاي مشركين، اسلام را بيمه كرد.
اين ابوطالب بود و ابوطالب بود و باز هم ابوطالب بود كه در روزهاي نخست و سالهاي آغازين دعوت با موقعيت خاص و استفاده از احترام بالايي كه در جامعه داشت از دين خدا پاسداري نمود و پيغمبر را در ابلاغ دعوت ياري ميداد.
قصيدهي لاميّه ابوطالب در مدح حضرت رسول صلي الله عليه و آله، نمونهاي از اوج ايمان و خلوص نيت و وفاداري و نصرت كامل او از پيغمبر صلي الله عليه و آله است. اين قصيده به اعتراف بعضي بزرگان ادب و بلاغت و سخن شناس اهل سنت، در اعلي مرتبهي بلاغت و فصاحت است و از قصايد سبعهي معلّقه قويتر و برتر است و به جز ابوطالب، احدي را نميتوان سراينده آن گفت. اين قصيده، نشان ميدهد كه ابوطالب، آن مرد عزم و تصميم خللناپذير در پشتيباني از رسالت الهي پيغمبر تا به كجا و تا چه حد مصمم، جازم و قاطع بوده است و در برابر دشمنان قوي پنجه، خطرناك و خونخوار، يك تنه دفاع نموده و اسلام را در مسير حركت غير قابل برگشت قرار داد.
همان گونه كه روزهاي همراهي ابوطالب با پيامبر اسلام صلي الله عليه وآله و سلم در بين روزهاي تاريخ، درخشان است اين قصيده نيز در ميان هزاران قصيده از عرب و عجم كه در مدح پيغمبر و اسلام سروده شده و ميشود، ممتاز و يگانه و اساسي است. سزاوار است مخصوصاً فضلا و طلاب عزيز، آن را كه نزديك به صد بيت است، حافظ باشند.
نسل جوان و جامعه كنوني اسلام بايد تاريخ حيات و زندگي حضرت ابوطالب را وجههي نظر و الگو قرار دهند و درسهاي بزرگ و آموزندهي اين تاريخ را فرا بگيرند. بايد در برنامه مدارس و كتابهاي درسي اين تاريخ آموزنده و پرمايه را در نظر بگيرند. حيف است شخصيتي مثل ابوطالب، كه شخصيتش با ظهور اسلام و دعوت پيغمبر صلي الله عليه و آله ارتباط جداييناپذير دارد، بر جوانان ما ناشناخته باشد.
روز 26 ماه رجب بر حسب مصباحين، مصباح شيخ و مصباح كفعمي، روز وفات اين مرد تاريخ است. سزاوار است همگان از اين روز تجليل نمايند و برنامههاي مناسب براي آن در نظر بگيرند و با مجالس سوگواري و سخنراني و نوشتن مقالات از حقوق اين بزرگوار بر مسلمانان و بر تاريخ اسلام ستايش نمايند.
23 رجب المرجب 1428
لطف الله صافي
